Να μη νομισθεί ότι ανήκω σε αυτούς που δεν έχουν ποτέ επισκεφθεί την Ακρόπολη. Την έχω επισκεφθεί και, μάλιστα, δύο φορές. Περίμενα και τις δύο κάτι να συμβεί. Να ανατριχιάσω, να σφιχτεί το στομάχι μου, να λιγοθυμίσω. Σου λέει: «νωθρά τα μάτια που δε δακρύζουν». Εγώ λοιπόν τίποτα. Πέτρες, ντουβάρια, τίποτα. Κανάτια, αρχαία κουζινικά, τίποτα. Αγάλματα, πισινοί, πλεξούδες, τίποτα. Δεν ένιωσα άσχημα, ευτυχώς, γιατί ξέρω τον λόγο: Η Ακρόπολη είναι ψυχρή και μπανάλ. Είναι, μάλιστα, σύμβολο της υποτίμησης του πολιτισμού μας.
