«Ὁ Θε­ὸς ἀ­πὸ τὴ μία καὶ ἡ Μά­να ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λη» Τὸ ἀν­θρω­πο­λο­γι­κὸ πρό­τυ­πο τοῦ Δὸν Ζου­άν Ν. Μαυρίδης

Ὁ Δὸν Ζουὰν καὶ ὁ Φά­ου­στ ἀ­πο­τε­λοῦν τοὺς δύο θε­με­λι­ώ­δεις ἀν­θρω­πο­λο­γι­κοὺς τύ­πους τῶν Νέ­ων Χρό­νων. Ἀμ­φό­τε­ροι συ­νι­στοῦν καὶ τὰ θε­μέ­λια τοῦ νε­ω­τε­ρι­κοῦ μη­δε­νι­σμοῦ. Ὁ Δὸν Ζουὰν ἐκ­προ­σω­πεῖ τὸν πο­λι­τι­σμὸ τῆς γαλ­λι­κῆς αὐ­λῆς. Ἀ­ρι­στο­κρα­τί­α τοῦ ξί­φους ἀλ­λὰ καὶ τῆς δι­ά­νοι­ας, ἀ­πο­μακρύνει ἐ­πι­δει­κτι­κὰ κά­θε τὶ ποὺ ἀ­δυ­να­τεῖ νὰ στα­θεῖ στὸ ὕ­ψος τῆς ὑ­πε­ρο­χι­κῆς του αὐ­θεν­τί­ας.

Ἠλία Παπαδημητρακόπουλου, Ὁ θησαυρὸς τῶν ἀηδονιῶν καὶ ἄλλα διηγήματα. Σχέδια Εὔης Τσακνιᾶ, ἐκδ. Γαβριηλίδη, Ἀθήνα 2009

Προκειμένου νὰ μιλήσω γιὰ τὴν ἀβίαστη γοητεία ποὺ ἀσκοῦν τὰ διηγήματα ποὺ δημοσιεύονται στὴ συλλογὴ Ὁ θησαυρὸς τῶν ἀηδονιῶν, θὰ ξεκινήσω ἀνάποδα, ἀπὸ τὸ τί δέν κάνει ὁ συγγραφέας τους. Κάθε ἀναγνώστης ἔχει τὰ χούγια του, τὰ παράπονά του καὶ τὶς προτιμήσεις του ἀπὸ τὴ λογοτεχνία ποὺ διαβάζει. Τὸ δικό μου παράπονο εἶναι ὅτι μοῦ φαίνεται πὼς συχνὰ κινούμαστε ἀνάμεσα στὶς συμπληγάδες μιᾶς ὑπερήφανης ἀμάθειας, ὅπου πρωτεύει τὸ βίωμα, λὲς καὶ μᾶς ἐνδιαφέρει τί τοῦ ἔλαχε τοῦ καθενός, καὶ μιᾶς βλοσυρῆς πολυμάθειας, ὅπου καταπλακωμένος κάτω ἀπὸ τόμους ὁ συγγραφέας πασχίζει νὰ ἀρθρώσει ἕναν λόγο ποὺ νὰ ἀκούγεται σὰν νὰ βγαίνει ἀπὸ δόντια, χείλια καὶ στομάχι, ἐνῶ βγαίνει πάντα ἀπὸ σεμινάριο. Χειρότερος σύμβουλος αὐτῆς τῆς γραφῆς εἶναι ἡ ἀγωνία τῆς λογοτεχνικότητας, τὸ ἱδρωμένο μέτωπο τοῦ συγγραφέα ποὺ πολεμάει νὰ ἐκφραστεῖ «λογοτεχνικά».

Δον Ζουάν

Περιεχόμενα
Δὸν Ζουάν 11
Τὸ ἄγραφο ἀριστούργημα 71
Ντὰ Πόντε, ἡ τελευταία φάρσα 77
Πινόκιο, ὁ δισταγμὸς τῆς μύτης 83

Κεντρική διάθεση:
Εκδ. Κουκκίδα
Θεμιστοκλέους 37, Αθήνα
τηλ. 2103802644

Ο Άδικος Λόγος στις "Νεφέλες" του Αριστοφάνη

Οι Νεφέλες είναι μια κωμωδία με θέμα τη σοφιστική παιδεία. Ο Αριστοφάνης γράφει για να υπερασπιστεί την παραδοσιακή παιδεία, κι όμως την παρουσιάζει να συντρίβεται επιχειρηματολογικά στο πρόσωπο του Δίκαιου Λόγου και να δικαιώνεται με μια δραματουργική πονηριά, όταν εμφανίζει τον Στρεψιάδη (καρικατούρα νεοφώτιστου σοφιστή) να τις τρώει από τον γιο του. Το ερώτημά μας είναι τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε για τη δική μας αναμέτρηση με τη σοφιστική, τόσο από τον θεατρικό χειρισμό του ποιητή, δηλ. την πυρπόληση της σχολής του Σωκράτη, όσο και από τα επιχειρήματα που επικαλούνται οι δύο αντίπαλες πλευρές.

Ο Γιάννης Κιουρτσάκης για την άρνησή του να παραλάβει το βραβείο του περ. "διαβάζω"

«Εἶχα χαρεῖ εἰλικρινὰ τὸ βραβεῖο τοῦ Διαβάζω, τὴν πρώτη χρονιὰ ποὺ ἀπονεμήθηκε. Καὶ θὰ ἦταν ὑποκριτικὸ ἂν ἔλεγα πὼς δὲν τὸ χαίρομαι καὶ σήμερα. Ὅπως θὰ ἦταν ἄδικο νὰ μὴν εὐχαριστήσω τὴν ἐπιτροπή, ποὺ μόχθησε νὰ διαβάσει τόσα βιβλία καὶ ξεχώρισε στὴν κατηγορία τοῦ δοκιμίου, τὸ μικρό μου στοχαστικὸ ἀφήγημα. Ὅμως, ἐτούτη τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ συλλογικὴ ζωή μας γνωρίζει μιὰ κατρακύλα χωρὶς προηγούμενο στὴν ὁποῖα ἔχουμε συμβάλει ὅλοι – αὐτὴ ἡ κρίση εἴμαστε ἐμεῖς – ἀναρωτιέμαι: εἶναι ἄραγε τυχαῖο ὅτι ἡ ἔξαρση τοῦ ναρκισσισμοῦ, τῆς αὐτοπροβολῆς, τῶν προσωπικῶν ἀνταγωνισμῶν, τῶν πελατειακῶν σχέσεων καὶ τῶν μικρόψυχων καβγάδων, ποὺ μαστίζουν καὶ τὸ λογοτεχνικό μας σινάφι εἰς βάρος κάθε ἔννοιας πνευματικῆς ζωῆς, συμπίπτει μ’ ἕναν πληθωρισμὸ πανηγυρικῶν ἐκδηλώσεων γιὰ τὸ βιβλίο, συμπεριλαμβανομένων τῶν βραβείων; Κι ἂν φαίνομαι ὑπερβολικός, τουλάχιστον ἂς ἀναρωτηθοῦμε ὅλοι: πόσο οἱ βραβεύσεις τῶν τελευταίων χρόνων μᾶς ἔχουν βοηθήσει, ἔστω ἀτομικά, “νὰ σηκωθούμε λίγο ψηλότερα”. Πόσο ἔχουν βοηθήσει τὴ λογοτεχνικὴ δημιουργία καὶ τὸ μοίρασμά της μὲ τὸν ἀναγνώστη; Αὐτὲς οἱ πικρὲς ἀπορίες μὲ ἐμποδίζουν νὰ δεχτῶ μὲ ἤρεμη συνείδηση τὸ βραβεῖο.

Γιάννης Κιουρτσάκης

10 Μαΐου 2010»

Ο πολιτικός Όσκαρ Ουάιλντ: αλληλεγγύη και συμπόνια

[1]

«Θὰ ἔλεγα ὅτι δὲν εἶμαι ἁπλῶς σοσιαλιστής.

Εἶμαι κάτι σὰν ἀναρχικός, νομίζω.

Ἀλλὰ ἡ πολιτικὴ τῶν ἐκρηκτικῶν εἶναι παράλογη».[2]

Ὄ. Οὐάιλντ

Καινούργια παράσταση των Αστούρθων!