Ηθική απόσταση: Οι φιλήσυχοι πολίτες απέναντι στην απομακρυσμένη βία

Το άγραφο αριστούργημα

Ένας επιστολικός διάλογος για το "Βιβλίο του έργου και του χρόνου"

Πρωτοχρονιά 2008

Αγαπητέ Γιάννη,

Χωρίζεις τους αναγνώστες σου στους κουμπωμένους και στους ενθουσιασμένους, που συνήθως αναγνωρίζουν περιστατικά της ζωής τους στα μυθιστορήματά σου. Νόμιζα πως ανήκω στην πρώτη κατηγορία, μέχρι που διάβασα το Βιβλίο του έργου και του χρόνου. Θαυμάζω τα δοκιμιακά σου βιβλία και (όσο και αν είναι ασήμαντο να το λέω εγώ, που έχω γράψει πέντε αράδες) τα θεωρώ από τα πιο δυνατά και πιο ωραία δοκίμια για τον πολιτισμό, που ξέρω. Το να σε επαινούν όμως για τα παλιά σου βιβλία είναι λίγο σαν να λεν σε μια γυναίκα τι όμορφη που ήταν στα νιάτα της, δεν είναι για καλό, γι’ αυτό και δεν το έχω πει μέχρι τώρα. Πήρα το θάρρος διότι για πρώτη φορά ένιωσα πως άρχισα να καταλαβαίνω αυτό που κάνεις στη λογοτεχνία.

Φλαμπέ, Κωνσταντίνου Πουλή και Ντίνας Μαυρίδου

ΠΑΡΑΓΩΓΗ "ΑΣΤΟύΡΘΟΙ" 2009
Βραβείο κοινού στο 48 Hour Film Project!

Η λύση για την Ακρόπολη: αντιπαροχή (για το νέο μουσείο της Ακρόπολης)

Βλ. δημοσίευση 16/2/2011

7 μονόπρακτα για το φτάρνισμα

Από τον Τάνταλο στον Πυργοπολυνίκη: οι πρόδρομοι του Δον Ζουάν, Ιωάννη Κωνσταντάκου

Ακούμε συχνά το ερώτημα αν η νεότερη Ευρώπη δημιούργησε μύθους εφάμιλλους με εκείνους των αρχαίων λαών – ιστορίες εμβληματικές για την ανθρώπινη κατάσταση, γενικά αναγνωρίσιμες και φορτισμένες με νόημα όσο εκείνες του Οιδίποδα, του Όσιρι ή του Μωυσή. Η πρώτη απάντηση που μας έρχεται στο μυαλό είναι η ιστορία του Γκράαλ: αλλά αυτή δεν αποτελεί καλό παράδειγμα, διότι η αναζήτηση του Γκράαλ είναι στην ουσία ένας αρχαίος κέλτικος μύθος (πιθανώς μακρινός συγγενής του ελληνικού μύθου των Αργοναυτών), που ο δυτικός Μεσαίωνας απλώς τον εκχριστιάνισε. Οι μόνοι, ίσως, νεότεροι ευρωπαϊκοί μύθοι που θα μπορούσαν να συγκριθούν με τους αρχαίους, ως προς τη σημασία και την απήχησή τους, είναι ο Φάουστ και ο Δον Ζουάν.