Βιβλιοκρισία του Χρίστου Παπαγεωργίου για τον Θερμοστάτη

«Ελευθερία: πατρίδα μου είναι όπου κρεμάω το μαγιό μου». Βιβλιοκρισία του Θ. Νιάρχου για τον Θερμοστάτη

Σπάνια θα διάβαζες τους τελευταίους μήνες ένα αφηγηματικό βιβλίο όπως η συλλογή διηγημάτων του Κωνσταντίνου Πουλή «Ο θερμοστάτης», όπου τα χαρίσματά του να ισοζυγιάζονται με τα ελαττώματα που θα μπορούσες να του προσάψεις. 

Σπύρος Πετρουνάκος στο Αθηνόραμα για τον Θερμοστάτη

Τα δεκατρία διηγήματα στο βιβλίο «Ο Θερμοστάτης» του Κωνσταντίνου Πουλή (εκδ. Μελάνι, €10,65 ) συνδυάζουν την περιγραφική λεπτομέρεια του γραπτού λόγου με την αμεσότητα και απεύθυνση της προφορικής αφήγησης. Τα ηθογραφικά στοιχεία και η κοινωνική κριτική άλλοτε αποτυπώνονται σε φευγαλέες όψεις της πόλης που αιχμαλωτίζονται από το βλέμμα των χαρακτήρων, άλλοτε από τον απομυθοποιητικό ρεαλισμό κάποιου αυθόρμητου αφηγητή. Έρωτες που ακυρώνονται από ένα σύμπαν που αρνείται να συνωμοτήσει υπέρ τους, επιβάτες τρένων που απαιτούν κάτι καλύτερο από τις περιστάσεις, σκηνές βίας που αγγίζουν τα όρια του σουρεαλισμού, φιλοσοφικού τύπου συζητήσεις για το «χιλιόμετρο μηδέν».  

http://www.athinorama.gr/daylife/article.aspx?id=2503906

Κατερίνα Σχινά, για τον Θερμοστάτη

Κατερίνα Σχινά, Βιβλία για τα Χριστούγεννα, "The Books' Journal", τχ. 51, Ιανουάριος 2015, σ. 72-3: "Υποδόρια ειρωνεία, αποστασιοποιημένη διάθεση, πολιτική εγρήγορση που αποφεύγει τις ιδιαίτερα ηχηρές φωνασκίες, θεατρική ζωντάνια αντλημένη από τη ρώμη των λαϊκών δρωμένων και της κομέντια ντελ άρτε, οξεία αίσθηση του παραλόγου, χιούμορ και τρυφερότητα χαρακτηρίζουν τα δεκατρία αφηγήματα της συλλογής, μικρά επεισόδια της τραγικής φαρσοκωμωδίας που εκτυλίσσεται γύρω μας σ' έναν τόπο με παραλοϊσμένους, ακυρωμένους ανθρώπους. Στον πυρήνα αυτών των αφηγημένων ανάλαφρα, απλά, καθημερινά, σαν σύγχρονα παραμύθια, ιστοριών, η αναζήτηση του έρωτα, η οικονομική και πολιτική κρίση, η αξιακή έκπτωση, ο εκτροχιασμός του δημόσιου βίου".

http://booksjournal.gr/…/84_178d11fb55834366e0e49911d8853a95

Κλαυσίγελως εποχής, του Σπύρου Γιανναρά, για τον Θερμοστάτη.

Λύσεις, θέλουμε λύσεις! Χρήστος Μπουκάλας, βιβλιοκρισία για τον Φόρο στους Ρακοσυλλέκτες

Λύσεις, θέλουμε λύσεις!

Χρήστος Μπουκάλας

Βιβλιοκρισία: Κωνσταντίνος Πουλής, Φόρο στους ρακοσυλλέκτες! – Κείμενα για την κρίση, 2013, εκδ. ThePressProject, σ.174.

 Ο Φόρος στους Ρακκοσυλλέκτες είναι, απ’ όσο γνωρίζω, η πιο διαυγής και ευαίσθητη καταγραφή της ελληνικής κοινωνίας στην παρούσα κρίση, και μάλλον η πιο πλήρης. Ιχνηλατεί μύριες πτυχές και συμπτώματα τις κρίσης και τα συζητά αντλώντας από εντυπωσιακή πληθώρα πηγών – από τους τραγικούς ώς την Αρεντ και από το ρεμπέτικο ώς τον Όσκαρ Ουάιλντ. Το πλήθος των επιμέρους προβληματισμών συγκλίνει σε μία γενική προβληματική: η δημοκρατία, ως πολιτεία και ως πολιτισμός στην Ελλάδα· το (πρόσφατο) παρελθόν, παρόν και μέλλον της. 

Η συνέχεια στο περ. "λεύγα" 13, χειμώνας 2014, σ.52.

Η κάτω όψη της κρίσης, βιβλιοκρισία του Χριστόφορου Κάσδαγλη για τον "Φόρο στους Ρακοσυλλέκτες!"

Από τη δράση του Δικτύου Νομαδικής Αρχιτεκτονικής, 

Μας έδιωξαν από δω. Περπατώντας στις διαδρομές των εκτοπισμένων: Μικροί σπόροι, 

στην 4^η Μπιενάλε της Αθήνας, με τίτλο AGORA, 

που πραγματοποιείται στο Χρηματιστήριο της οδού Σοφοκλέους, έως την 1^η Δεκέμβρη

Ζωὴ χαρισάμενη, Σπύρου Γιανναρᾶ, ἐκδ. Πόλις 2011

Θρυλικὲς ἱστορίες, Ἀλέξη Σταμάτη, ἐκδ. Καστανιώτη 2010, σ. 169.

Ἠλία Παπαδημητρακόπουλου, Ὁ θησαυρὸς τῶν ἀηδονιῶν καὶ ἄλλα διηγήματα. Σχέδια Εὔης Τσακνιᾶ, ἐκδ. Γαβριηλίδη, Ἀθήνα 2009

Προκειμένου νὰ μιλήσω γιὰ τὴν ἀβίαστη γοητεία ποὺ ἀσκοῦν τὰ διηγήματα ποὺ δημοσιεύονται στὴ συλλογὴ Ὁ θησαυρὸς τῶν ἀηδονιῶν, θὰ ξεκινήσω ἀνάποδα, ἀπὸ τὸ τί δέν κάνει ὁ συγγραφέας τους. Κάθε ἀναγνώστης ἔχει τὰ χούγια του, τὰ παράπονά του καὶ τὶς προτιμήσεις του ἀπὸ τὴ λογοτεχνία ποὺ διαβάζει. Τὸ δικό μου παράπονο εἶναι ὅτι μοῦ φαίνεται πὼς συχνὰ κινούμαστε ἀνάμεσα στὶς συμπληγάδες μιᾶς ὑπερήφανης ἀμάθειας, ὅπου πρωτεύει τὸ βίωμα, λὲς καὶ μᾶς ἐνδιαφέρει τί τοῦ ἔλαχε τοῦ καθενός, καὶ μιᾶς βλοσυρῆς πολυμάθειας, ὅπου καταπλακωμένος κάτω ἀπὸ τόμους ὁ συγγραφέας πασχίζει νὰ ἀρθρώσει ἕναν λόγο ποὺ νὰ ἀκούγεται σὰν νὰ βγαίνει ἀπὸ δόντια, χείλια καὶ στομάχι, ἐνῶ βγαίνει πάντα ἀπὸ σεμινάριο. Χειρότερος σύμβουλος αὐτῆς τῆς γραφῆς εἶναι ἡ ἀγωνία τῆς λογοτεχνικότητας, τὸ ἱδρωμένο μέτωπο τοῦ συγγραφέα ποὺ πολεμάει νὰ ἐκφραστεῖ «λογοτεχνικά».

Ραγδαία ἐπιδείνωση, Θ. Χειμωνᾶ, ἔκδ. Πατάκη, 2008

Ξεκινώντας κανεὶς νὰ διαβάσει τὸ τελευταῖο μυθιστόρημα τοῦ Θανάση Χειμωνᾶ προσκρούει ἀρχικὰ στὸ ὕφος, ἀκριβῶς ὅπως γνωρίζοντας ἕναν ἄνθρωπο προσκρούουμε πρῶτα στὸ πρόσωπο. Μπορεῖ ὁ χαρακτήρας νὰ ἀποδείξει ἄλλα, ὅμως θὲς ἀπὸ προκατάληψη, θὲς διότι μετὰ ἀπὸ κάποια ἡλικία εὐθυνόμαστε γιὰ τὸ πρόσωπό μας, τελικὰ ἀποδεικνύεται ὅτι αὐτὸ ποὺ δείχνει ἡ πρώτη ματιὰ δὲν εἶναι ἄσχετο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ καταλήγουμε νὰ πιστεύουμε.

Γιῶργος Θεοτοκᾶς, Δοκίμιο γιὰ τὴν Ἀμερική, Ἑστία 2009, 274σ.

Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1952 ὁ Γ. Θεοτοκᾶς πραγματοποιεῖ μιὰ πεντάμηνη ἐπίσκεψη στὶς ΗΠΑ, προσκεκλημένος τοῦ Στέητ Ντηπάρτμεντ, ὡς διευθυντὴς τότε τοῦ Ἐθνικοῦ Θεάτρου. Ἐπιστρέφοντας γράφει μιὰ σειρὰ κειμένων, μερικὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα δημοσιεύονται στὴν Καθημερινή, καὶ ἀργότερα, τὸ 1954, συγκεντρώνονται μαζὶ μὲ ἄλλα ἀδημοσίευτα σὲ ἕνα βιβλίο μὲ τίτλο Δοκίμιο γιὰ τὴν Ἀμερική, ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἴκαρος.