Η βάρκα

Δον Ζουάν, κείμενο και σκηνοθεσία Κωνσταντίνος Πουλής
Θέατρο Παραμυθίας, 2007


Τραγούδι: Νίκος Μαυρίδης
Μουσική: Κώστας Χαριτάτος
Στίχοι: Κωνσταντίνος Πουλής

Ρίχνει ο Μανωλιός την βάρκα, νύχτα πιάνει το κουπί
και στου φεγγαριού την λάμψη, το κορίτσι του φιλεί
Κι από του χαδιού την χάρη και της βάρκας τον χορό
Στο φιλί κλείναν τα μάτια και δεν είδαν τον καιρό
Πνίγηκε το παλληκάρι, πνίγηκε κι η κοπελιά
και εβούλιαξε η βαρκούλα, στης θαλάσσης τα νερά.

Συντελεστές:
Μουσική: Κώστας Χαριτάτος
Σκηνικά-Κοστούμια: Χριστίνα Κωστέα
Κινηση: Βανέσα Ανδρικοπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνα Μαυρίδου

Δον Ζουάν: Γιώργος Χοτζόγλου
Λεπορέλλο: Νίκος Μαυρίδης
Ελβίρα: Βασιλική Κουτρούλη
Λάουρα: Αθηνά Δραγανίδου
Μαρίνα: Χριστίνα Ζήκου
Δόννα Άννα: Κατερίνα Θεοδώρου
Νένα: Χρυσάνθη Οτζάκογλου
Πλύστρα: Λαμπρινή Κώνσταντου
Μαζέττο: Κωνσταντίνος Πουλής
Άγαλμα: Μαρίνος Μουζάκης
Μοιραστείτε

Ο αντίχριστος, Λ. Φ. Τρίερ

Το κοινό έχει μια απεριόριστη, ακατανόητη ανοχή απέναντι στην ανοησία, όταν πρόκειται για ονομαστούς δημιουργούς. Η ταινία ξεκινά με αισθητισμό που θυμίζει διαφήμιση του Καμπάρι καθώς πεθαίνει το μικρό, και συνεχίζει με το ψυχικό σπλάτερ στο οποίο ο Τρίερ μάς έχει συνηθίσει (καταστάσεις που αν δεν είχαν το ατού της φανταχτερής παραγωγής και της υψηλής ποιότητας υποκριτικής θα ανήκαν στην κατηγορία του Βασιλάκη Καΐλα), προσθέτοντας αυτή τη φορά και οπτικό σπλάτερ.

"Terrorism, Torture and Human Rights" A lecture by Professor Jonathan Glover

ΑΣΤΟΥΡΘΟΙ 2009-2010

Πρώτη συνάντηση της χρονιάς, στο πάρτι της "γλωσσολογίας", το Σάββατο το βράδυ 17 Οκτωβρίου στις 21.00', Μεθώνης 44. Καλεσμένοι όλοι οι συγγραφείς, οι ηθοποιοί, οι θαυμαστές και οι φίλοι τους!

Ηθική απόσταση: Οι φιλήσυχοι πολίτες απέναντι στην απομακρυσμένη βία

Το άγραφο αριστούργημα

Ένας επιστολικός διάλογος για το "Βιβλίο του έργου και του χρόνου"

Πρωτοχρονιά 2008

Αγαπητέ Γιάννη,

Χωρίζεις τους αναγνώστες σου στους κουμπωμένους και στους ενθουσιασμένους, που συνήθως αναγνωρίζουν περιστατικά της ζωής τους στα μυθιστορήματά σου. Νόμιζα πως ανήκω στην πρώτη κατηγορία, μέχρι που διάβασα το Βιβλίο του έργου και του χρόνου. Θαυμάζω τα δοκιμιακά σου βιβλία και (όσο και αν είναι ασήμαντο να το λέω εγώ, που έχω γράψει πέντε αράδες) τα θεωρώ από τα πιο δυνατά και πιο ωραία δοκίμια για τον πολιτισμό, που ξέρω. Το να σε επαινούν όμως για τα παλιά σου βιβλία είναι λίγο σαν να λεν σε μια γυναίκα τι όμορφη που ήταν στα νιάτα της, δεν είναι για καλό, γι’ αυτό και δεν το έχω πει μέχρι τώρα. Πήρα το θάρρος διότι για πρώτη φορά ένιωσα πως άρχισα να καταλαβαίνω αυτό που κάνεις στη λογοτεχνία.